Memorial Willem Wijnant*
De hemel zegende ons met regen
eventjes een beetje bijna
kil nat koud.
Het deerde ons niet
helemaal niet
Willem Wijnant indachtig streden we voort
daarbij Pasen het feest der overwinning
op pijn lijden ja zelfs op de dood.
De renners ze stoofden vooruit
rechttoe rechtaan
zonder pardon zonder compassie voor wie of wat ook
namen de bochten schots scheef kort lang
als snelle eerste als eenzame laatste
of veilig binnen d’ aaneengesloten groep
al gelijk Atom rond
een ganse namiddag lang
tot kwam d’ eindstreep
met zijn juichende winnaars
en het einde van het mooie liedje.
De straat wederom gewoon straat
alles terug op zijn oude plooi
maar één ding zeker
deze Memorial Willem Wijnant
onvergetelijk prachtig.
 |
 |
 |