Gedichtendag +1

Gisteren gedichtendag
aan mezelf mijn eigen eer en faam
verplicht
aan te spreken mijn muze
creatief productief te zijn
te ondersteunen ’t collectieve gebeuren
sociaal maatschappelijk relevant te zijn
want gedichten
maken mensen blij lichtvoetig opgewekt
verdrijven gedachten zwaar en zwart
verzachten gelegenheidstoespraken.
Helaas
sterk mijn geest zwak mijn vlees
tussen droom en daad
liggend ja de was en de plas
het schillen van de aardappelen
het zorgen voor geliefden
de lawinestroom van nieuws berichten recepties.
Zo ging ook gedichtendag voorbij
tot eens ziek dood alles voorbij.
Maar zie hersteld het euvel
genietend nu volop van

gedichtendag +1.