Afscheid reis Zuid-Italië, Apulia

 

 

Beste OKRA-vrienden-Italianen,

neen, produceer nu nog geen tranen

nog niet, de reis is nog niet gedaan

nog één nacht en één dag te gaan.

Dus beste vrienden en vriendinnen

laat er ons maar aan beginnen

hier komt mijn reisverhaal

speciaal gemaakt voor jullie allemaal.

Op zaterdag 21 mei vertrokken we op reis

onder een hemel grauw en grijs

maar eens in Italië, daar scheen de zon

vollen bak, zo hard ze kon.

De controle in Zaventem ging als een fluitje van één cent

en wij, natuurlijk heel content.

Na de vlieger kwam de bus

op 1,2,3 ook geklaard deze klus.

Dan naar ons Robinson-hotel

nog nooit mee gemaakt zo’n groot spel.

Gelukkig kregen we een mooi gedetailleerd plan

daarbij, OKRA-gepensioneerden trekken hun plan.

Zondag, onze eerste échte vakantiedag,

het was zoals het hoort een zon-dag, een rust-dag.

Sommigen gingen naar de mis

ik moet bekennen de mis was niet mis

gitaarmuziek onder de bomen, vogeltjes die floten.

Ik heb er stil en rustig van genoten

vooraan een zwarte predikant-pastoor

samen zingen als een echt koor.

Nabij het zwembad werd het Robinson-personeel voorgesteld

20-30 man, heel veel, ik heb ze niet geteld.

Dan een OKRA-vergadering met véél uitleg

Diana en Monique deden elk hun zeg

Duits en Nederlands door elkaar

maar toch voor elkeen goed verstaanbaar.

Op maandag onze eerste plaatselijke reis

aan een heel schappelijke prijs

zes euro afslag, wie het kleine niet eert

is het grote niet weerd.

Twee konden helaas niet mee, eentje ziek

en later eentje eventjes kliniek.

We bezochten Lecce, het Florence van het Zuiden

met kathedralen, kerken en klokken die luiden

prachtige barokke gebouwen

in goudgele kalksteen uitgehouwen.

Vooral de Santa Croce-kerk

amaai, wat een kunstwerk

steendecoraties fijner dan kant

proficiat aan die steenkapper-hand.

Honderdvijftig jaar heeft men er over gedaan

ik hoop het mag nog eeuwen blijven staan.
Niet simpel en evident

als je wat geschiedenis leest en kent.

Je kunt maar beter de juiste god vereren

je christelijk geloof afzweren

of anders je kop eraf

of bij de vrouwen je beide borsten eraf.

Onder een mooie oranje avondzon

reden we terug naar de Robinson

maar eerst allemaal op een rij, braafjes

zo kon Monique tellen al haar schaapjes.

Dinsdagmiddag met een kleine groep naar Ugento

en bij het zien van kerken en pleinen zeiden we weer oh, oh

zo mooi en prachtig schoon

niet zomaar simpel eenvoudig doodgewoon.

We leerden ook dat zoiets bestaat

als een apotheek-automaat

i.p.v. brood drank geld dat komt uit de muur

hier ook pampers, zalfjes, pilletjes op elk uur.

Woensdagmorgen naar de markt cadeautjes kopen

kijken kiezen keuren rondlopen

Gallepoli is een stad met smalle straten

speciaal om de sterke wind niet toe te laten.

We bezochten er een olijfolieperserij, diep onder de grond

daar werkte men vroeger hard, lang en ongezond.
Allemaal om lampenolie te maken, want in die tijd

was er nog geen elektriciteit.

s' Avonds in de Robinson terug reuze etens-pret

de grote kookpotten werden buitengezet

alles werd ter plaatse bereid.

Met nooit aflatende appetijt

proefden we alles wat ons werd gepresenteerd.

Culinair weer veel bijgeleerd

zoveel lekkere dingen, gezond en ongezond

slechts één resultaat: een buikje dik en rond.

Toen kwam de enige unieke donderdag

neen, geen donder-dag maar een zonovergoten dag.

Om 9 uur met de grote bus op pad

ongeveer een uur rijden naar Otranto-stad.

We reden langs smalle straten en grote wegen

maar overal kwamen we olijfbomen tegen

oude bomen, jonge bomen, zieke bomen.

Een vreselijke bacterie is gekomen

de boer, hij blijft vechten zo hard hij kan.

Wie zal winnen deze strijd

ook hier zoals altijd

eten en gegeten worden

veroveren en veroverd worden.

Zijn de olijfbomen met velen

we zagen ook ganse velden vol zonnepanelen

niet zomaar zoals bij ons op een particulier dak

op hun eentje op hun gemak.

In Otranto beklommen we een ommuurd kasteel

luisterden aandachtig, lang en veel

naar de Engelstalige gidse Angélica

en in de grote basiliek, de Basilica

zagen we bij één der vele altaren

de schedels van 800 christelijke martelaren.

In deze kerk, beschermd als Unesco werelderfgoed

ligt ook de levensboom van kwaad en goed

uitgebeeld in 600.000 stukjes steen.

Heel voorzichtig liepen wij er om heen

dit is nu eens écht een écht monnikenwerk.

Nog een laatste blik op deze merkwaardige kerk

en dan hop naar de Orto Botanico.
Een tuin vol cactussen, zelfs vanuit Mexico

reuze cactussen met rode gele witte bloemen

zoveel soorten, vormen, kleuren, teveel om op te noemen.

Eten in het plaatselijke restaurant

pasta, iets naar onze Italiaanse tand.

Dan rijden tot je niet meer verder kunt

tot op het meest Zuidelijke Italiaanse punt

in de zogenaamde “hiel”, Puglia wel te verstaan

in Calabria , “de teen van de voet” kun je Zuidwaardser gaan.

Santa Maria di Lueca, waar de Adriatische en Ionische zee samen komen

is een supermooie plek om weg te dromen.

“Het einde van de wereld, al finis terrae” noemt men dat

geloof jij dat?

Vrijdag, dag van platte rust

zonnebaden, zwemmen, wandelen langs de kust.

's Avonds een reuze gala-diner

een keizerlijk, koninklijk, goddelijk souper

oesters, champagne, alles wat je hartje lust

je maag, neen die kent hier geen rust.

Eten, drinken alles wat je maar wenst en wilt

alles behalve exotisch wild.

Zou ook niet worden toegestaan

onze Moeder Aarde moet nog lang meegaan.

Zaterdag, onze lange dagreis.

Ja, alles heeft zijn prijs

eerst een lange busrit, dan wandelen in de brandende zon

stappen trap op, trap af tot bijna niemand nog verder kon.

Al is Matera een prachtige culturele stad

de zwaarte van het bezoek was zwaar onderschat.

 

Het middageten gaf ons nieuwe krachten

even op het busje wachten

en dan naar Alberobello

op zoek naar een trullo.

Een trullo is een heel speciaal gebouwd huisje

neen, geen huisje met een kruisje

maar eentje met een puntig zwart-wit dak.

Doel: de belastingambtenaar zetten in de zak.

Je ziet belastingen ontduiken, pardon vermijden

is van alle tijden…

Nu met of zonder belastingstruk

mooi is elke trullo, stuk voor stuk.

Voor deze unieke trullo's, (meervoud trulli ) van Alberello

slechts één woord: picco bello.

Juist op tijd terug voor het avondmaal

geen zorgen: er is genoeg voor ons allemaal.

Eten telkenmale bereid volgens een ander thema

gaande van  Afrika tot Amerika.

Zondag nog wat wandelen en luieren aan het strand

en dan voorbehouden diner in het beach-restaurant.

Rode wijn, witte wijn, zicht op zee

ja soms valt het leven echt wel mee.

Dan kwam helaas deze dag

de laatste dag, de afscheidsdag.

Maar omdat je moet profiteren zolang je kan

deze morgen nog even op stap met 7 vrouwen en 1 man

dus

samen huren een bus

nog eens naar Gallipoli, de stad van de haan

en daarmee de OKRA-reis definitief gedaan.

 

Zo, beste reisgenoten, kameraden

je mag eerst nog even eens raden

wél, de weg naar zee hier is een lang groen pad.

Daarjuist niet gezien hoe het plots was helemaal nat?

Hoe een vloedgolf is gekomen

water tot hier, tot aan deze bomen.

Of je het gelooft of niet

het waren mijn tranen van verdriet…

Hoe oud je ook moge zijn

afscheid doet altijd pijn.
Maar ik blijf zeggen, aan al wie het wil horen

het mooie, het goede gaat nooit verloren

en nu de woorden van mijn moeder indachtig

in haar Ninoofs dialect, maar prachtig

 

Voesj met de koesj”.