Vader’s vijfenzeventigste verjaardag

 

 

 

 

Sprookjes maken je niets meer wijs

het leven gaf reeds veel geheimen prijs.

Je voelde kriebels van 't ontluikend  groen

ontdekte de brandende hitte van de middagnoen

hoorde het geroffel van de oorlogstuigen

leerde te zwijgen, te zwoegen, te buigen.

Je bakte van eigen graan het dagelijkse brood

en ploegde als fiere boer voort en voort.

Hoeveel koeien je had heb ik nooit goed geweten

maar je zingen bij 't melken zal ik nooit vergeten.

Nog is je taak niet gedaan

al klopt de winter aan het raam

verstijft 't onwillig lijf

en weet met pijn en last geen blijf.

Het laatste kwart der levenseeuw

Brenge  j' enkel parelwitte sneeuw

zodat je aan mijn kinderskindren leren kan

dat zélfs een sneeuwman

 

liefde geven kan.