Afscheid reis Japan

 

 

 

Beste vrienden, beste kameraden

jullie mogen één keer raden

raden wat nu gaat gebeuren

wél, mijn reisverhaal in geuren en kleuren.

Maar misschien moet ik jullie wat teleurstellen

niet dat er niets is te vertellen

neen, er was wel degelijk heel veel te zien

van ‘ morgens vroeg tot ‘s avonds een uur of tien

bijna geen tijd om een reisverslag te maken.

Zo, het begon in de miljoenenstad Tokio

met een efficiënt georganiseerde metro

en de Shinkansen de kogeltrein, een supertrein,

zij brachten ons steeds waar we moesten zijn.

Trein en metro, ze stoppen op de aangegeven lijn

zo zou het ook bij ons moeten zijn.

Met het wonder van de Shinkansen

waagden we zelfs twee keer onze kansen

van Osaka naar Himeji, van Hiroshima naar Kyoto

zoveel sneller dan koning auto.

In Tokio was er regen

maar al bij al viel dat niet tegen.

Er was zoveel te beleven

Tokio doe je meestal slechts één keer in je leven.

Na de markt en de vele winkels naar Tsukiji, de vismijn

zoekend allerhande vissen groot en klein.

Helaas de vismijn was dicht gesloten toe

maar we waren nog lang niet moe.

Dus naar een restaurant met rauwe vis

je kunt nie geloven hoe lekker dat dat is…

Op dag 4 namen we de lift, 45 verdiepingen hoog

zagen bijna de niet-bestaande regenboog

wandelden op de Japanse Champs Elysées, hét modeparadijs

en aten dan gebakken rundstong van een Kobe-koe

genieten de smaak, ogen toe.

Het eten was steeds mooi versierd, echte schilderijtjes

véél meer dan gewoon gebakken eitjes.

Twee keer, neen drie keer werd de groep gesplitst in twee

maar we bleven steeds vrienden in wel en wee.

We kregen gidsen in soorten, man/vrouw

eentje viel zelfs flauw.

Ze werd weggevoerd op een brancard

maar ‘ s middags was ze weer daar.

De beste gids van al was Nicolaas

rasechte verteller, maar amper 4 dagen, helaas.

Van hem konden we veel leren

over monniken, krijgers en edele heren.

We wandelden in parken vol oude bomen

en tuinen met vijvertjes om in weg te dromen.

Ryoan-ji, slechts 15 stenen en wat kunstig geharkt zand

eenvoudig, mooi, verheerlijkend dit unieke land.

In Japan is alles efficiënt en snel

zelfs een in het station een hotel,

ons hotel nog wel

het prachtige Tokyo Dome Hotel.

We zagen tempels in zilver en goud

en zelfs de grootste ter wereld gemaakt in hout

bewonderden in Nara de grootste Boeddha in brons

omringd door vele anderen, gezellig samen onder ons

en toen o  wee o wee

weg de camera van Renée

maar dank zij Rik en Staf

liep alles goed af.

In het leven is het zo dat alles went

zelfs Japanners in zwartpak, wit hemd

het eten met twee stokjes

zelfs het leren vangen van de kleine brokjes.

Over het Japanse eten gesproken

ik heb niet veel lekkers geroken

ik bedoel de geur van BBQ of kip aan ’t spit

of vers krokant gebakken frit

gelukkig was er Hassan met Brusselse wafel

voor mij beter dan de mooiste rijsttafel.

Slapen op de grond

naar het schijnt heel gezond.

Aan ieder verkeerslicht een vogeltje of een koekoek

fluitend roepend: het is veilig geen gevaar om de hoek.

Aan de ingang van iedere tempel stonden vaten met wijn

lekkere heerlijke wijn, bv Chambertain.

Na het bezoek aan het kasteel van Osaka

wachtte ons in Fushimi een verrassing ra ra ra

o wee o wee

een beker vol heerlijke saké.

In die prachtige stokerij zagen we hoe ze dit maken

mochten daarna drie soorten leren smaken.

Op het eiland Miyajima enkele tamme dieren

bambi’s, zij lustten onze papieren

we mochten hen strelen en aaien

maar waren enkel met koekjes te paaien.

Op dat eiland mag je niet geboren worden noch sterven

maar dat kon onze pret niet bederven.

Een comfortabele ferry bracht ons heen en weer

ondertussen genieten van het zonnige zomerweer.

Hiroshima, de stad van de eerste atoombom

sloeg ook bij ons in als een bom.

Zoveel geweld, miserie, ellende, doden

waarom worden die wapens niet verboden

wanneer ooit overal vrede op deze wereldbol?

Een aarde met 7-8-9 miljard nu al supervol

elke nieuwe baby een kans op vreugde en geluk

of een kans op nog méér alles stuk?

Een minister uit Angola legde een bloemenkrans neer

wanneer ooit onze Vlaamse leuze “nooit geen oorlog meer” ?

In de trein naar Kyoto

een pik-nik, in het Japans een bento

wandelen in prachtige tuinen vol grillige bomen

om als Zen-Boeddhist weg te dromen.

Zagen we tempels met hopen en in soorten

de mooiste was Inari-Taisha, die met de honderden rode poorten

helemaal netjes achter elkaar

het geloof in bovenaardse dingen zit raar in mekaar

fascinerend zo’n lange rij

en voor minimaal 2000 euro kan er nog eentje bij.

In de bus en metro van Kyoto als sardienen in een doos

maar niemand werd ooit boos.

Vandaag iedereen naar het vélo-kot

met de fiets door de miljoenenstad Kyoto, moet je zijn goed zot?

Neen hoor, fietsen langs de trage brede Kamo-rivier

staat gelijk met zuiver ontspannend plezier.

We zagen eenden, kauwen, reigers

zoveel vreedzamer dan de Japanse krijgers.

Was het een lange rit door de stad

het was wel gemakkelijk, alles min of meer plat.

Fiets zadel hoger of lager: vraag het Christiaan

op 1,2,3 is alles ok en gedaan.
Is dit weer aan Alumni-reis om nooit te vergeten

twee dames waren twee dingen vergeten

Ik, mijn elektriciteitsstekker, Renée haar foto-apparaat

maar onze lieve medereizigers bleven telkens rustig paraat.

Zo, beste reisgenoten, ik wil eindigen mijn verhaal

met een dikke dank u allemaal

én met een speciale vermelding voor Rik en Hassan

niemand ter wereld die het beter kan.

Geef hen maar een staande ovatie

en ik, ik ben nu foetsie.

                                                     Kyoto, 27 oktober 2015

Nera Redant

 

 

 

PS: zoals altijd kregen we op het afscheidsdiner

een herinnerings-cadeautje mee

maar weet je wat het plezantste was?

De drie mooie dames: maiko’s, geiko’s of geisha’s

noem je zoals je wil.

Van hun magische schoonheid werden we stil

ingewikkelde rituelen, musiceren, paraderen

niet simpel om aan te leren

met hen op de foto: een hele eer

het afscheid deed nog meer zeer.

Het samen zingen van Vlaamse, Franse, Japanse, Internationale liedjes

over onze universele grote en kleine verdrietjes

maakte ons  opnieuw supercontent

en zo eindigde  alles in een schitterend happy end.