Afscheid reis Burundi, Tanzania, Oost-Congo

 

                                                              Bujumbura, 6 november 2014

 

 

Goeie middag iedereen,

voor de zoveelste keer weer bijeen

met spijs en drank

-gode zij dank-

wéér allemaal te samen

om nieuwe plannen te beramen

zoals bv wat morgen gedaan

als we zonder Peter verder moeten gaan.

Neen, alle gekheid op een stokje

-neem nog een slokje-

ik wou graag even resumeren

een overzichtje presenteren

geen grote TV-reportage of verslag

neen, gewoon wat geschiedde dag na dag.

Klaar voor het overzicht?

Oortjes open en mondje dicht.

Het begon allemaal op Zaventem

waar elkeen stipt op tijd en met blije stem

elkanders naam leerde spellen

én tot negentien leerde tellen.

De heenvlucht vertrok stipt op tijd

we zaten her en der verspreid

sliepen een korte stond

en om half zeven terug op begane grond.

Hop naar ons eerste hotel

sjiek, mooi, goed en wel

een eerste lekker diner

slapen en klaar voor dag twee.

Als kinderen zo blij

vertrokken we met zeven jeeps, netjes op een rij

verwachtingsvol op zoek naar avontuur

avontuur puur natuur.

Levend konijn, cavia of muis als middagmaal

dat is toch heel normaal…

voor een krokodil of luipaard wel te verstaan

ja, soms is het leven snel gedaan.

Verder konden we ons lustig vergapen

aan slangen, duiven en apen.

Een grote zware aap met sigaret

bezorgde ons dolle pret

hij gaf ons ongegeneerd een hand

neen, niks aan de hand.

We bewonderden de pracht en praal

van koninklijke hut en kathedraal

bezochten parken, pleinen en memorialen

ter ere van prinsen, rebellen en generalen

onafhankelijkheidplein

revolutieplein.

Ik weet beste vrienden, dit is er over

maar we reden langs de Avenu van dertien oktober

ter ere van mijn geboortedag

wie dit wil geloven, wel hij mag.

Eten in een flamboyant

lekker restaurant

dan crossen

door de bossen

op zoek naar nijlpaarden in het water

foto’s maken als souvenir voor later.

Vlijtige jongens en meisjes verdienden hun brood

met het bewerken van kokosnoot

tot witte parels, kerststalletjes, halssnoeren

voor mij zijn dat pas échte toeren.

De bronnen van de Nijl deden mij bijna wenen

net een badkamer in wit-blauwe faience-stenen.

Gelukkig werd in de nabijheid een piramide opgericht

deze bood ons een prachtig vergezicht

en waren er in het bos rode paddestoelen met witte stippen

waarop helaas geen kabouter zat heen en weer te wippen.

Daarna nog wat klauteren door berg en dal

op zoek naar een mini-waterval.

Het bezoek aan de suikerfabriek was interessant en goed

de geproduceerde suiker smaakvol lekker zoet.

Het genocide-memoriaal

ontroerde ons allemaal

zoveel gruwel zoveel lijden

is geweld dan toch van alle tijden?

Wanneer het “plus jamais ça, het nooit meer oorlog van bij ons”?

Ondertussen, gelukkig doen de vrouwen verder de was, de plons

blijven de vele vele kinderen lachen en spelen

en samen met Patty, Chris en Johan nieuwe liedjes kwelen.

In het Nationaal museum luisterden we geduldig beleefd

naar een prof die zagend droef maar uitleg geeft en geeft

over koninkrijken, oorlogen en monarchieën

tot het pijn doet aan onze knieën.

Nabij een groot plein met bijhorende kerk

doet Johan een goed werk

“Vullen met benzine die moto-tank

en een proefrit achteraf als dank”.

Op een begraafplaats vol verwilderd gras

aanschouwden we wat ooit eens was

koning, prins, prinses en nog veel meer.

Gelukkig daarna de opwindende uitgelaten sfeer

 

van de Burundese drummers en percussionisten

echte muzikale perfectionisten.

Aangevuurd door een juichende mensenzee

trommelden de moedigsten onder ons duchtig mee.

Ook op zondag vroeg uit de veren

naar de mis en dan snel wederkeren

om naar de stad te rijden

een stad vol gebouwen uit lang vervlogen koloniale tijden.

Nabij een reuzenwaterval en diepe ravijn

beleefden we een natuur, ongerept en fijn

helaas verloor ik er mijn hoed.

Dag hoed het ga u goed

vlieg mee met de wind

tot bij een of ander Burundees kind.

Toen plots, onverwachts auto nummer zes defect

ja, niks is perfect

wat gesleutel en gedraai en alles weer in kruiken en kannen

want zie daar zijn weer die kleurige lenige mannen

die dansen, draaien, springen tuimelen en keren

wat moeten wij stijve Muzungu’s nog veel leren.

‘ s Avonds lekker eten drinken bij brandend vuur

vergeten het late uur

leve het licht van kaarsen, sterren, maan

waarom is vakantie zo snel gedaan?

Eventjes geduld

het is niet onze schuld

het oversteken van een grens

het vergt veel geduld van een mens.

In een prachtig Tanzaniaans domein met zebra’s en apen

mochten we drie nachten rustig slapen

We vonden Stanley en Livingstone

deelden hun passie en levensdroom

fotografeerden poseerden als echte toeristen

voelden ons als belangrijke voorname journalisten.

Dag acht was een dag van goud

de stoomboot Liemba,  101 jaar oud

werd even onze eigen glorieuze privé-boot.

Strenge bewakers keken toe, maar geen nood

Peter’s diplomatisch inzicht, geduld en capaciteiten

vrijwaart ons van de grootste stommiteiten.

Aan het Tanganikaanse  strand

gezellig drinken, voeten in het zand

kijken én samen dansen met opgewekte jeugd

dat alles doet een mens zo’n deugd.

Woensdag was een speciale dag

een dag met een traan en een lach

een dag gekleurd door hoop

op schok met Broerder Gérard, een liefdevol man

die doet wat hij kan

voor mindervaliden, wezen, doven

zoveel sukkelaars niet te geloven.

Projecten bezoeken het doet ons denken

en zet ons aan tot helpen, geven, schenken.

Op de rugweg naar Bujumbura weer een plechtig moment

het bezoek aan nog een ander Stanley-monument

een weids prachtig uitzicht op de rivier

och, bleven we maar hier…

Onderweg onverwachts bezoek aan een olieraffinaderij

waar palmnoten werden omgetoverd tot een dikke gele oliebrij.

Na een korte rust naar Kamengé

een drukke hectische overbevolkte cité.

Bij Doedoe’s familie dronken we een koude pint

vlijtige lieve mensen, het gaat hen voor de wind.

Op Allerheiligen naar ons aller Congo-land

schokken en schokken doorheen een heuvelig groen land.

De rit langs de l’escarpement was van lange duur

wat wil je aan 10-15 maximaal 20 km/uur.

Een pic-nic aan het verwaarloosde Mobutu-munument

brood, friet maar vooral de toegestroomde bezoekers content.

Na die helse tocht nood aan een zalige rust

maar eerst eten à la carte, dat wat ons hartje lust.

In Bukavu’s mooie kathedraal naar de zondagsmis

een vrolijke massagebeurtenis.

In twee groepen trokken we op zoek naar de gorilla’s in het woud

het werd een belevenis van goud

bewonderend kijken één uur lang

zij, noch wij van elkander bang.

In Inera konden we ons lustig vergapen

aan versleten skeletten en springende apen

prachtige oud koloniale roemrijke gebouwen

verwaarloosd nu, om stilletjes te rouwen.

Graag wil ik in de Paramarenkeo-helikopter geloven

maar pas als hij écht heeft gevlogen, hierboven.

Marie-Goretti en Marie-Noël

twee sterke Congolese vrouwen, dames van tel

hun filosofie, inzet, invloed

heeft ons sterk beroerd.

De terugreis over l’ escarpement verliep niet vlot

één der jeeps definitief kapot.

Maar mijn allerbeste reisgenoten

Al bij al hebben we véél genoten

het was een unieke prachtige reis

met veel avontuur, bier en lekkere spijs.

Peter, dank voor wat u heeft gepresteerd

dank voor wat u ons hebt geleerd

dank in naam van ons allemaal

het ga u goed en tot een volgende maal.