Afscheid reis India Nepal Bhutan

 

 

 

Goeie middag iedereen

ja, we zijn weer bijeen

genoten van drank en spijs

klaar voor  ‘t verslag van de reis

de reis naar India Nepal Bhutan?

Wél, hier gaan we dan.

 

Ook in 2013 togen we op stap

nu drie landen in één klap

India Nepal Bhutan

iets wat niet iedereen kan.
We vertrokken met storm en regenweer

het treinverkeer in de knoop, alweer.

In Delhi kregen we een vriendelijk onthaal

een gele uitgerafelde sjaal

ook een rode stip op ons voorhoofd

brengt geluk voor wie het geloofd.

Ons eerste Indisch ontbijt

was lekker en zeer uitgebreid

klaar voor de volgende vlucht

bewonderend de blauwe lucht.

Van Delhi

naar Varanasi

een stad vol merkwaardige taferelen

spirituele en rituele.

We bezochten tempels met onmogelijke namen

met onvoorstelbare mooie deuren en ramen

werden uitgenodigd op de universiteit Benares Hindu

een verademing, groen, proper en geen enkele heilige koe

bezochten ook een ambachtelijke zijdefabriek

kochten er sjaals, sierdoeken, dassen, zeer sjiek.

Ook mochten we naar Sarnath

waar Boeddha hield zijn eerste debat.

In de tempel gewijd aan moeder Aarde

lag gebeiteld in steen de kaart van India: grote waarde.

Lijken verbranden in Varanasi: een stiel apart

niks voor mensen met een gevoelig hart

veel ceremonie, bloemen rook en vuur

een ritueel van lange duur.

De Ganges wellicht de rivier der rivieren

voor gelovige mensen en hun dieren.

Na twee drukke dagen tijd voor Nagarkot

Met zijn hoog gelegen Himalaya Resort

helaas geen gorilla’s in de mist

maar bergtoppen in de mist.

Later zou toch de zon verschijnen

om die mist te doen verdwijnen.

De Mount Everest staat in ons geheugen geprent

we zijn de rest van ons leven content.

In het museumrestaurant van Patan frieten op Belgische wijze

al ontbrak wel de mayonaise

er was ook plaatselijk bier

dus bier van hier

ik bedoel Tuborg van Nepal

maar dat wisten jullie al.

Op zondag vlogen enkelen over de Mount Everest, dé wereldtop

hij had zelfs een wolkje op zijn kop

wéér een ervaring erbij

en ons hartje heel blij

we mochten zelfs even binnen

in de piloot zijn cabine.

Na en stevig ontbijt met alles er op en eraan

konden we weer op stap gaan

OK

or the new day.

We zagen een levende godin

mooi zoals past een koningin

zacht broos en teer

toch keek z’ argwanend bedroefd op ons neer.

‘s Middags heel hard rundvlees

gelukkig was er ‘s avonds lekker Chinees.

Ook afscheid van de Van Marcke groep

een vrolijke plezante troep

we dronken lekkere rode/witte wijn

het Soaltee Crown Plaza hotel mag er zijn.

De quiz van Ingrid en Renée

die viel best mee

sommigen haalden zelfs honderd op honderd

en onze Freddy was zeer verwonderd

toen hij hoorde zijn naam

proficiat, je wordt beslist nog een quiz-master met faam.

Maandagmorgen om een uur of tien

hadden van Nepal genoeg gezien

Vaarwel het mythische Katmandu

met het feest van heilige hond en koe

Dus bye bye Nepal

een land dat ik nooit vergeten zal.

Nu naar Bhutan het derde land

Over de Himalaya, de andere kant

een korte wiebelachtige vlucht

tussen witte wolken zonnige lucht

bergen met en zonder dennen

ook dit wordt weer wennen

proper water in de rivieren

geen honden koeien of andere heilige dieren.

Voor diegenen die niet vlogen over de Himalaya

wel daar was de Everest en de Kanchenjunpa.

Het eerste bezoek was het National Memorial Chorten

te bezoeken in deftige kledij, geen shorten.

Na een vroeg minimaal ontbijt

vertrokken we, stipt zoals altijd

bezochten het grootste Boeddha beeld op aarde

blinkend als goud, dus van grote waarde.

Dan naar de zoo, een korte bergop

om daar te zien een koe met een geitenkop.

Er waren ook twee Amerikanen met de fiets

hard labeur, niets voor niets

ook zij, net als wij

steeds een gids erbij.

Onderweg de weg versperd door takken

ze waren uitgebreid bomen aan het hakken.

Ken je de afstand Punakha-Paro? Vijf uur.

Een busrit van lange duur

soms mochten we er eens uit

voor pipi of het proeven van Japans fruit.

Om de verveling te verdagen

stelde Sulf ons een reeks vragen

met de micro in de hand vooraan in de bus

een goede quizmaster: hiervoor een dikke kus.
Toen kwam de Guido op de proppen

met poëtische fijne moppen.

Ook mochten we leren schieten met pijl en boog

soms te laag soms te hoog

Iedereen deed zijn best, ook de vrouwen

sommigen waren niet te houwen

en vooral niet verschieten

de nationale Bhutanese sport is boogschieten.

Ons hotel Olathang in Paro, het allereerste van het land

was oud, maar sjiek, niks aan de hand

onze kamer, een huisje, een paviljoen

mooi als een sprookje uit de tijd van toen.

Christine en ik hadden Roland als huisgenoot

versta me niet verkeerd: huisgenoot.

In Paro Dzong zagen we de allerhoogste monnik

ik verslikte me bijna, kreeg de hik

want werd zo blij

toen ik zien mocht die man in zijn gele pij.

Raakte later nog meer overstuur

hoewel van kortere duur

toen de koningin-moeder voorbij kwam

aangekondigd met veel tamtam.

Het paviljoen bracht ons een rustige nacht

we sliepen kort maar zacht.

De donderdag begon met een korte foto-stop

om te fotograferen de tweede hoogste bergtop.

Dan alle sportievelingen

met of zonder hun lievelingen

vijfhonderd meter naar boven

om daar Boeddha te loven.

Het tijgersnest beklimmen was corvee

niet iedereen kon mee

maar we bleven solidair

vooral Sulf speelde voor Ignace au-pair

mee of niet-mee

uiteindelijk iedereen tevree.

We waren allen doodmoe

deden liefst ons oogskens toe

maar toen was er onverwachts Bhutanese dank en muziek

we lachten ons een kriek

met de rode clown zij micro

geen micro, maar een…. hohoho

we waagden onze kans

aan een vrolijke Internationale dans.

Bhutan, het land met het grootste bruto nationaal geluk

bracht ons ook vier dagen Boeddhistisch geluk.

Deze morgen opnieuw vroeg uit de veren

nog koud, dus warme kleren

opnieuw naar grote broer India

nu Calcutta, genoemd Kolkata

een vlucht bijna exclusief voor Welcome Travel

a wel a wel dank u wel.

Daar bovenop nog een verrassing levensgroot

onze Guido was wéér piloot

we hoorden zelfs zijn zachte vastberaden stem

ja, dat was echt helemaal hém.

Kolkata een krioelend mierennest

elkeen doet zijn best

om in die chaos vooruit te geraken

dit zonder botsen of elkaar te raken

rechts, links, vooruit, achteruit

maar vooral met veel toetergeluid.

We zagen uit stro en klei beelden maken

in alle vormen, kleuren smaken.

Een bezoek aan de Pareshnath en Victria Memorial mocht niet ontbreken

daarmee was ook de voorlaatste dag verstreken.

 

Zo beste Hassan Rik Roos

deze reis was weer een schot in de roos

waar ter wereld jullie met ons gaan

jullie werk is steeds perfect gedaan

keer op keer staan jullie er weer

al zijn jullie geen god, Boeddha of paus

toch een super groot applaus

en ook een geschenkje, een beloning

Voor ons zijn jullie de grootste reis-koning!

 

PS:

Tijdens de landing in Mumbai ging het bijna verkeerd

een vliegtuig van Air France stond geparkeerd

ja, het stond zo maar efkens op onze landingsbaan…

wij er bijna tegenaan

gelukkig een supergoede piloot

dus geen nood

snel weer opstijgen, vliegen naar andere oorden

voor dit bijna fatale gebeuren heb ik geen woorden

tenzij, op aarde of in de lucht wees steeds voorbereid

op het plotse einde van jouw tijd.

Drie extra vluchten: Mumbai -AurangabadMumbai

en dan naar Delhi, een hele nacht zonder slapen, amaai.

Maar al bij al kregen we meer dan ooit voorzien

we konden in New Delhi extra dingen zien

zoals een plaatselijk trouwfeest, met als kers op de taart

een prins-bruidegom op een echt magnifiek wit paard

bezochten de Qutub minar, op deze wereldbol de hoogste minaret

in rode zandsteen, steen na steen op elkaar gezet

archeologische plekken, fascinerend zoals altijd

machtige getuigen van een lang vervlogen tijd.

Zo kwamen we thuis, 24 later dan voorzien

maar dubbel gelukkig om het veilige wederzien

van al wie ons dierbaar is, toen ver, nu nabij

maar bovenal terug samen blij.

 

                                                                                         Nera Redant

Kolkata, 9 november 2013