Afscheidsgedicht reis Argentina

 

 

 

Beste vrienden en vriendinnen,

 

Klaar? Mag ik beginnen?

Het is bijna geworden een vanzelfsprekendheid

dat ik op het einde van onze reistijd

hou een toespraak. Toch eerst een vraag

hier, nu, vandaag.

“Doe ik het of doe ik het niet

zing ik nog eens een gedichtenlied

wordt het nee

of is het OK?”

OK, dank u wel. Ik had niks anders verwacht

of wat u gedacht?

 

27 oktober 2011, prachtig herfstweer.

Toch vertrokken wij weer

wilden het einde van de wereld zien.

Namen daarom een vlieger of tien

afgewisseld met bus- en boottochten.
We vonden wat we zochten:

een prachtige  natuur

het nodige avontuur

sneeuw, ijs, zon en een spatje regen

maar daar kunnen w’ allemaal tegen.

Zaventem-Madrid, een korte vlucht.

Daarna 12 uur lang in de lucht.

Amaai mijn arme voeten
slechts na ongeveer 24 uur Buenos Airos mogen begroeten.
Dat deden we dan ook snel

direct na de klerenwissel in het hotel.

We bezochten Buenos Airos van N naar Z, van onder naar boven.

Kunnen enkel haar schoonheid loven

zagen het allemaal, van haven tot kathedraal.

In La Boca vol pittoreske schilderijen

konden w’ ons heerlijk vermeien

zagen het grote voetbalstadion

blakend in de zon

aten een kanjer van een beafstuk

één groot lekker stuk.

Dank u lieve koebeest

wij genoten van uw malsheid om ter meest.

De eerste binnenlandse vlucht

was bijna een ramp of was het een klucht?

Het liep een beetje verkeerd.

De reserveersters hadden geen wiskunde gestudeerd.

Niets hielp, praten of kijven.

Overboekt, vijf van ons moesten verweesd achter blijven.
Na een uur of zo waren we weer bijeen

was er vreugde voor iedereen.

Eind goed, al goed.

Oorzaak? Een Chileense vulkaan spuwde roet.

Alle vluchten zouden worden afgezegd

zo werd ons toch uitgelegd.

Meestal zie je op zee enkel vissen

maar wij, wij zagen walvissen.

Ze zwommen heel dicht bij ons

verdwenen met een grote plons

om dan plots ergens boven te komen.

Van zo’n spektakel kan j’ enkel dromen

maar wij, wij mochten het écht beleven.

Iets om te onthouden je hele leven.

We zagen een zeer dikke zeeolifant.

Die deed iets heel plezant

niet één keer, maar twee keer.

De dames supportenden heel luid

toen was zijn liedje uit.

Na dit schouwspel was elkeen moe

deed op de bus een oogje toe.

In Trelew kregen we wat regen

maar zoals reeds gezegd daar kunnen we tegen.

Voor Rik een speciale grote dank

want in de Argentijnse Nationale Bank

wisselde hij ons geld

met een goeie koers, dat is wat telt.

In een ver afgelegen boerderij

met honderden schaapjes in de wei

aten we …schaap aan “t spit

en dronken sommigen wijn met pit.

In een fabriekje zagen onze boterhammen-pic-nic maken.

Die zouden ons zeker smaken

later, gezeten in een lange rij, haren in de wind

en iedereen blijgezind.
Dan tijd om de pinguïns te bestuderen

hen met ons nieuwsgierig bezoek te vereren.

Elk pinguïnkoppel zijn ei.

Eieren uitbroeden, een hele karwei.

De vliegtuiglanding in Ushuaia was heel speciaal.

Plots stopte alle kabaal.

Iedereen keek door de ruiten

bewonderde de schoonheid buiten.

Zo mooi was het einde van de wereld.

Gelukkig niet het echte einde van de wereld.

Is Ushuaia een bergdorpje klein

het is zo wonderlijk fijn

met een oude gevangenis

dat nu een museum geworden is.

Pablo, onze vrolijke gids babbelde erop los

wandelde met ons door een sprookjesbos

met bomen door bevers kapot geknaagd

werkelijk god geklaagd.

We zagen er de immense beverdammen

en aten opnieuw lekkere boterhammen.

Avontuurlijk varen door het kanaal van Beagle

wiggel waggel wiegel

want altijd waait de wind

ikke, dat niet plezant vind.

Doch we kregen a volonté

koekjes en warme thé.

We vaarden voorbij een berg met zeeleeuwen

die lagen luiklekker te geeuwen.

De wit-rode vuurtoren was prachtig

eenzaam groots en machtig.

Alleen op zijn eigen stukje grond

kijkt hij eeuwig in het rond.

In een juwelenwinkel kregen we champagne.

Een echte reclamecampagne?

Dan volgde een menu met reuzenkrab

heerlijk, lekker en knap.

Na een goed gedocumenteerd bezoek aan de stad

-zo leer je tenminste wat-

volgde de vijfde vlucht.

Weer twee volle uren in de lucht.

Daarna van El Calafate naar El Chalten: een hele klus.

Het betekent drie uren op de bus

over één lange rechte desolate baan.

Resultaat: pas om middernacht eten gedaan.
s’ Anderendaags weer vroeg uit de veren

en geduffeld in warme kleren

drie uur op zoek naar die Fitz Roy.

Werkelijk een super boy.

Pardon, een berg met een scherpe top

klim daar maar eens op.

Een paar mensen werden ziek, keelpijn, hoesten, niezen

je had niet te kiezen.

Troost u mijn kind

het is de schuld van die eeuwige koude wind

waaiend van oceaan naar oceaan

eindeloos, vanaf hun ontstaan

geselend het land

het wondermooie Patagonië, het wondermooie Vuurland.

Van El Chalten weer naar El Calafate.

Daar kregen we aperitief “El Calefate”.

Smaakte lekker, totaal anders dan wijn of bier.

Wordt immers gemaakt van bessen van hier.

Opnieuw een groot stuk vlees

van wat eens een jonge koe was geweest.

Het was taai, verbrand.

Volgens de kok niks aan de hand.

Als dessert pannenkoek

daarvan word je sterk en kloek.

Op zaterdag bootje varen

niet op woeste baren

wel op zoek naar de gletsjers van ijs.

Het mooiste van onze reis.

IJs, helder wit en ook hemels blauw.

Normaal, wat ijs heeft kou.

Neen, het is wetenschappelijk uit te leggen

maar dat ik ga ik nu niet zeggen.

We hebben gekeken, gefilmd, gefotografeerd.

Maar méér nog geposeerd

als herinnering voor later

de gletsjer en het heldere water.

Op het meer van Argentino, open en bloot

zagen we flamingo’s roze rood

ook af en toe een condor hemelhoog

die cirkelde in een wijde boog.

Verder konden we ons vergapen

aan guanaca’s, paarden, schapen.

Ooit van whisky met gletserijs durven dromen?

Wel, sommigen van ons is dat overkomen.

Op die gletsjer Perito Moreno hadden we pret

dronken whisky en aten ons lunchpakket

wijl de anderen zaten binnen in een restaurant

maar ja, ook dat is plezant.

Twee uur lang mochten bovenop die gletsjer stappen.

Té mooi om aan een mens te verklappen.

Van emotie verloor Martine een oorring

voor eeuwig ligt daar nu dat schitterend ding.

Later mochten we nog eens extra stappen

langs mooie blinkende trappen.

Zagen zo met gedruis en donderknallen

stukken gletsjer naar beneden vallen.

Op de Mirador der zuchten

onder blauwe zonnige luchten

en met als achtergrond de Perito Moreno

zo, namen we de klassiek geworden groepsfoto.

 

Zo, beste vrienden en vriendinnen, al gaan we straks uit elkaar

de ene hier, de andere daar

toch is de reis nog niet echt gedaan.

Sommigen zullen nog naar de watervallen van Iguazu gaan

anderen Argentina verder exploreren

en enkelen zullen direct naar huis wederkeren.
Maar vooral waarheen volgend jaar? Een open vraag.

Ik krijg pijn aan mijn maag.

Erger nog ik krijg hartenpijn

als dit de laatste reis zou zijn.

Daarom Claire, Rik, Hassan

Please, nog een reis of 2 of 3 als het kan.

La vida es dura

sin futura !

 

In ons aller naam, dank u wel, Claire, Hassan, Rik

het was wéér magnifiek !

 

 

 

                                                              Nera Redant

Buenos Airos

11/11/2011