Afscheidsgedicht reis Venetië

 

Beste vrienden allemaal,

 

voorbij is ons laatste avondmaal

stilletjes aan moeten w’ afscheid nemen

kunnen dan niet langer meer flaneren.

Mag ik jullie daarom verblijden

verlossen uit dit afscheidslijden

met een kort reisoverzicht

in de vorm van een gedicht?

Hou dan even jullie bebbel

en luister naar mijn gekwebbel.

We vertrokken met wind en regen

dat viel even tegen

maar hier wachtte ons een zon

die brandde zo hard ze kon.

De vlucht verliep veilig en wel

kort en zeer snel.

Op de vlieger geen eten

hadden we dat geweten.

Ook geen bier of wijn.

Och honger is goed voor de lijn.

Met de bus naar het hotel.

Ook deze rit verliep vlot en snel.

Op 1,2,3 in uniform en klaar

want het busje was weer daar.

In Peschiera, restaurant Il Fiore

maakten we voor het eerst furoré

lieten prachtig van ons horen

en zongen alle koren.

Op weg naar Pozzolengo

was het plots bingo.

Het was met de bus gedaan

parkeren langs de kant van de baan.

Was ons busje kapot

w’ amuseerden ons rot

hadden geen verdriet

zongen een vrolijk lied.

Na tien minuten kwam de nieuwe bus eraan

kon de reis verdergaan.

Ons eerste optreden was niet super fijn.

Te moe of teveel wijn?

Maar ook d ‘andere koren zongen zo en zo

waren evenmin van extreem hoog niveau.

Doch niet getreurd

de volgende dag deden we een betere beurt.
Veel volk was er niet

maar ook daarvoor treurden we niet.

Na die zang in d ‘eerste kerk

was er nog veel werk.

Grote zonnebril op de kop

trappen af, trappen op

zingen in d’ arena van Verona

en elkeen keek ons bewonderend na.
Wandelen in de drukke winkelstraat

en kijk eens wat daar staat:

een koets met een baby-clowntje in

hij lacht, heeft het duidelijk naar zijn zin.

Drinken aan de spuitende fontein

ja, ook Italiaans drinkwater smaakt fijn.

Op de markt kochten Veerle en ik een hoed

juist, hij staat ons mooi en goed.

Nabij Julia’ s balkon, een dame met borsten bloot.

We voelen ons weer klein, of is het groot?

Strelen de bronzen huid

en proesten het lachend uit.

In het restaurant Mattarana

voelden we ons thuis als bij mama

want onze Vlaamse Breughel was erbij

met op ieder pakje suiker zijn schilderij.

Het stadje Soave valt in de smaak

Johan fotografeert mooi en raak.

Zijn grote lens staat steeds paraat

gefotografeerd wordt je vroeg of laat.

Onder een immens klokkenspel

poseerde het voltallige koor lief en wel.

En of ons kerkgezang in de smaak viel

steeds hoorden we klokkenspiel, klokkenspiel.

Ook de avondlichtjes in de toren

konden ons hartje bekoren.

In Vizenca bewonderen we het Teatro Olimpico

van de beroemde architect Palladio

In de theaterzaal mochten w’ ons keeltje openzetten

zingen als in een echte operette.

We genoten nog eens van het Mattarana restaurant.

met een maaltijd naar onze tand.

In Soiano in een oud openluchtkasteel

werd succes ons deel.

Ook het Spaanse liedje tsjoeke tsjoeke trein

mocht er zeker zijn.

Die Griekse zangers was me wat

ze zongen zo vals als Veerle’ s kat.

Zondagmorgen iedereen kant en klaar

Want om half negen was ons busje daar.

Is het buiten warm en zwoel

in het busje is het zalig koel.

Op weg naar onze eerste mis

waar het weer zingen blazen is

moeten we in de bus repeteren

liedjes instuderen

oefenen met open mond

tot alle noten vliegen in het rond

want zingen is een zwaar vak

niet zomaar springen van de hak op de tak.

Ook al is het nog vroeg

Martine krijgt van oefenen nooit genoeg

eerste tweede derde noot

zo deinen de liedjes voort

van na na na na na

tot la la la la la.

Wat krijgen we nu ?

Het wordt van nu nu nu nu nu.

Ik luister met stijgende verwondering

groeiende bewondering

luister met een open mond

waaruit géén enkele klank komt.

Wees gerust, ik zing niet

klinkt nog valser dan het Griekse lalalala-lied.

Zo rijden we verder langs grote boerderijen

druivelaars in eindeloze rijen.

Terwijl Kantilene zingt, voeten op de grond

rusten in de velden balen stro geel en rond.

In Peschiera dineren met alle koren

waarna een Griekse sirtaka ons kon bekoren.

In Sirmione bootje varen op het Garda meer

dat smaakte naar nog ne keer.

Johan fotografeert altijd en overal

ook dingen in verval

een vlag die wappert in de wind

of een koppel dat bemint.

En zo kwam deze laatste dag eraan

is onze reis bijna gedaan.

Deze morgen nog zingen in de basiliek

een gebeurtenis waardevol en uniek

acht uur lang mochten we in Venetië blijven.

Haar schoonheid is niet te beschrijven.

Dus zwijg ik maar

mijn afscheidsgedicht is bijna klaar.

 

Lieve leden van Kantilene

Wij gaan nu hene

ik zal jullie altijd gedenken

wil jullie daarom deze verzen schenken

ik dank u allemaal

en tot een volgende maal!                                                 

Venetië                             18 juli 2011                  Nera Redant