Afscheidsgedicht reis Uzbekistan

 

 

 

 

 

Beste reisgenoten, lotgenoten,

 

we hebben wéér eens genoten

opnieuw een mooie reis voorbij

opnieuw iedereen tevreden en blij.

Doch vooraleer afscheid te nemen

-pas op niet beginnen wenen-

wil ik eerst nog een woordje placeren

jullie even wat charmeren.

Het begon met twee keer samen komen

uitleggen fantaseren dromen

elf februari en negenentwintig september

do you remenber?

Terwijl de politici verder discussiëren

de economische transfers bestuderen

trok EHSAL HUB met 44 man

naar het onbekende Uzbekistan.

Twee maal vliegen en veilig en goed

kwamen we aan, de zon in oranje gloed.

Op de bus werden we direct goed besteld

water, doosje noten en 10 cm geld.

Ons eerste hotel Taskent Palace Hotel

was prima, goed en wel.

De volgende vielen minder mee

maar we zijn content, dus alles OK.

We bewonderden en stonden perplex

bij het grote Khast Iman complex.

De vele moeilijke namen

van al die gebouwen waar we kwamen

ben ik vergeten. Ben ik dom?

Even de proef op de som:

Bibi Khamun, Tilla Kari

Oeloeg-beg Nadir Divan Beguï

Geef mij dan maar een zomerpaleis

of ja zelfs een winterpaleis.

In ons eerste restaurant een vijfgangen menu

lekker veel, wat zeg je nu?

Wel steeds van hetzelfde laken een broek:

schoteltjes groenten, soep, hutsepot en een koek.

In het museum toegepast kunst zagen we broderie

potterie en heel veel susani.

In de metro van Taskent, een atoomschuilkelder

was er veel kunst, sjiek en helder.

Zo’n metro wil ik wel

is wat anders dan den Bruxelles.

Rijden zonder betalen? O nee!

De vele bewakers nemen u direct mee.

Direct naar de gevangenis

tenzij ssst…er…. smeergeld is.

De Taskent markt met een bezoek vereerd.

Veel rondgelopen en gefotografeerd

een Uzbeeks biertje pakken

avondeten en weer valiezen pakken.

Om 5 uur uit de veren

stappen in koude kleren

we nemen de snelle trein

willen in Samarkand zijn.

De rit duurde vier uur lang.

Maar we waren niet bang

want Rik gaf ons een opdracht mee

zo blijven we braaf en gedwee.

Zoeken en zoeken naar de oplossing.

Voorwaar geen gemakkelijk ding.

Na drie dagen Samarkand

wilden we verder in dit land

hielden het voor bekeken

zochten nieuwe streken.

Dag Hotel Panorama Grand met 4 sterren

en kerstlichtjes stralend van verre.

We werden de woestijn ingejaagd

Zo heeft het Allah behaagd.

Maar eerst nog een mausoleum

gratis te zien, geen enkele SUM.

Luisteren naar de daden van Alexander de Veroveraar.

Voor mij een grote moordenaar.

Dag Samarkand

Dag Tamerland.

Met kleine busjes reden we naar onze tent.

Een tent dat zijn we niet gewend.

Het werd slapen op de grond

naar het schijnt heel gezond.

Slapen in een Yurt?

Romantisch? Ja, maar toch foert!

Door de kou en de regen

viel het eerst wat tegen.

Toen kwam de vodka, het vuur en de muziek.

We dansten, lachten ons een kriek.
Wij leerden de gids Agbar van poesje stoei

foei, foei.

Hij vond het vreselijk leuk

lachte zich telkens een breuk.

 

Hij leerde ons van a la boy boy.

we zongen dan maar van hoy hoy.

Hij leerde ons ook een rondedans

elkeen waagde zijn kans

liet zich naar beneden zakken

om zo de hoed te pakken

met de benen wijd gespreid

God zij gebenedijd.

De kapotte bus naar de Yurt werd nog meer kapot

geen nood, we amuseerden ons rot.

Sommigen kregen een natte broek

anderen aten stilletjes een koek.

Rijden met een kameel door de woestijn

is romantisch plezant en fijn.

Ook wandelen in het zand

vind ik heel plezant.

In de oude Boukhara-stad

togen we allen op pad

kregen een plan met alle gebouwen

goed om u aan vast te houwen.

We zagen de gouden rivier

dronken dagelijks het plaatselijke bier

proefden vele soorten wijn.

Ja, die Uzbeekse drank mag er zijn.

Er was ook zwarte, groene en witte thee.

Die laatste viel het beste mee.

We maakten menige fles vodka soldaat

‘s middags of ‘s avonds laat.

We zagen vrouwen blaren vegen

kwamen karretjes met ezels tegen

kregen soms een eitje met worst

en steevast groene thee tegen de dorst.

In Boukhara kregen we een diner met 2 violen

zongen mooie meisjes over onze oude idolen.

Elkeen zong vrolijk mee

van « Tombe la neige » en « les Champs Elysées ».

We keken met veel interesse

naar mooie danseressen.

Maar onze eigen travestieten

met hunne grote tieten

schonken ons het meest plezier.

Daarom nogmaals een applaus van ginder tot hier.

Caroline Gennez sprak van een olijk Belgisch duo

wel, wij hebben ons eigen olijk Uzbeeks duo.

Zelfs het keukenpersoneel kwam kijken

lieten hun bewondering blijken.

Na Taskent, Samarkand, Boukhara

trokken we naar het verre Khiva.

 

Een zware klus

zeven uur in de bus.

We stopten aan een grote waterloop

lieten ons eigen water de vrije loop.

Because an apple a day

keeps the doctor away

eindigde deze rit door de woestijn

met een echt eetfestijn

vodka appel banaan.

En het was nog niet gedaan

want om 3 uur weer op restaurant

met eten naar ieders tand.

Hoewel, met de hygiëne was het niet pluis.

Velen bleven noodgedwongen thuis

gingen even niet mee

kampten met hevige diarree

werden ziek

kregen buikkoliek.

Maar na een tijdje rust in bed

werden alle zorgen weer opzij gezet.

Om ons te verwarmen kochten we extra kledij

wanten, mutsen, sjaals in zij.

Eentje stak zich in het nieuw van onder tot boven.

We kunnen enkel haar schoonheid loven.

Onze gidsen vertelden vele moppen

waren echt niet te stoppen

babbelden over hemel en hel

en natuurlijk over het liefdesspel.

Ook over economie, de Russen, het onderwijs.

Inderdaad ze zijn heel slim en wijs.

Van Khiva vlogen we terug naar Taskent.

Snelle vlucht. Elkeen content.

Vooral nu was er water, en genoeg

’s avonds laat en ’s morgens vroeg.

De laatste dag trokken we de bergen in

dat was naar ieders zin.

En dat met een bus van 1.3 miljoen kilometer.

Bussen Van Hool: wie doet dat beter?

Aan een stalletje kochten we honing

voelden ons gelukkig als een koning

wandelden aan een meer eindeloos groot

en bewonderden een varende ferryboot.

Nog even inkopen doen

de laatste SUM opdoen.

En zo zitten we hier weer een laatste maal samen.

Morgen is het voorbij, uit, amen.

 

Beste reisgenoten,

deze reis vergeten wij nooit

het was de koudste EHSAL HUB reis ooit.

Soms was het hard

maar de vriendschap verwarmde ons hart.

 

Dank u Claire, Hassan, Roos

het was opnieuw een schot in de roos.

Jullie hebben het fantastisch gedaan

we zijn meer dan voldaan.

 

Uzbekistan:

dat was het dan!

 

 

 

Taskent,  09/11/ 2010

 

Nera Redant