Afscheidsgedicht reis Indonesië

 

 

 

Het Zuidstation, vrijdag 27/10

wat een weerzien

één kus, drie kussen of een hand

wég uit het koude belgenland.

Met de Thalys naar Parijs

het begin van een wondere reis.

Sleuren met valiezen

op de eerste vlieger een oorbel verliezen

op de tweede weeral warm eten

en dan 16 dagen puffen en zweten.

Een bloem als welkomsgroet

het eerste eten heel lekker goed

al smaakte de thee naar hooi en strooi

de vijver en de tuin waren tropisch mooi.

Na een gratis massagebeurt

waren we weer opgefleurd.

Indonesië, eenheid in verscheidenheid

daarom verdween onze EHSAL-eenheid

in een deel A en in een deel B

maar ook dat viel goed mee.

Daarna héél vroeg uit de veren

en voorzien van warme kleren

trokken we als dieven in de nacht

op zoek naar de praal en de pracht

van een ontwakende zon

die steeds hoger klom.

Op een klein plekje, honderden te samen

starend naar stoomspuwende vulkanen.

Ach, elke dag gaat de zon op

maar hier op deze hoge bergtop

kreeg bij elke fotoklik

de fotograaf in ons een kick.

Dan verder met de vier maal vier

o, wat een plezier

bij elke schok hevig gillen

een echte massage voor onze billen.

Toen, plots het dwaze ongeluk

Marc Andries zijn been brak stuk.

Een ongeluk komt nooit alleen

dus met elkeen om hem heen

viel Alain zomaar flauw.

Gelukkig was er zijn goede vrouw

en kwam echt waar

alles weer voor elkaar.

 

 

 

 

Aan de hotelingang keek elkeen in trance

naar de wegrijdende ambulance

want binnenin lag Marc met zijn gebroken been

gelukkig niet alleen.

Mireille en Marleen gingen mee,

helaas geen uitstapje naar zee.

Een operatie volgde snel

en lukte, gode zij dank, goed en wel.

In de stad van Sura en Baya

zong klein duimpje, zijnde gids oma

over de zee en de hemel zo blauw

over mijn gedachten zijn altijd bij jou.
Veilig voorzien van een bodyguard

liepen we over straat, staart aan staart

onze zakken vol geld

miljoenen en miljoenen welgeteld.

We bezochten een sigarettenfabriek

leerden alles over batik.

En weerom dienden we vroeg op te staan

om naar de volgende vlieger te gaan.

Vliegen blijft plezant

over zee en over land

want in geval van nood

wordt Guido onze extra piloot.

Klimmen tot boven op de Borobudur

is een hele zware toer

maar bij het aanraken van het Boeddha beeld

onder een zon zo heet

mag je wens doen

bijvoorbeeld geef me veel poen.

Met de bus langs steile wegen

en voor het eerst zagen we regen.

Het land van de Toraja-daken

konden we heel goed smaken.

Het Toroja-hotel

was prima sjiek en wel

maar toen verdween Christine haar valies

Ze werd helemaal niet vies

maar bleef rustig en kalm

en verdient hiervoor een gouden palm.

Ze kreeg hulp van iedereen

en verscheen nieuw gekleed van top tot teen.

We werden begrafenisspecialist

keurden elke lijkkist

bezochten vele graven.

Ikzelf werd bijna ook begraven

maar toen die bamboe viel zei ik niet” au-au

neen, liever geen Tau-tau.

Overal zagen we vuurtje stook

met grijze vuile rook.

We hebben heel veel dingen gekocht

maar nog meer tempels bezocht

want komt men langs Vlaamse wegen,

u, Maria tegen

in Bali tot vervelens toe

bijna een tempel per Hindoe.

Is Java het land van de doden

Bali is het land van de goden

het land van de tempelapen

en airco een must om goed te slapen.

Bus B had voor Marc een liedje gemaakt

bus A wou niet onderdoen

dus onder leiding van gids Harry, een echte kapoen

leerden ze in de bus met de blauwe draperietjes

allerlei Indonesische liedjes

van lalala

en kakatua.

De laatste dag van deze reis

trokken we naar echt vakantieparadijs

hundred procent holiday

all in one day

varen tussen de mangrovebomen

stille waters vol diepe dromen

duiken, snorkelen en een glazen boot

waaronder gele, blauwe vissen klein en groot.

 

Zo, ik heb nu mijn beste zilver aangedaan

ons liedje is bijna gedaan

ons liedje is bijna uit

geen varken met een lange snuit

maar een witte buffel met een lange staart

die is zovéél meer waard.

En ik moet bekennen tot mijn spijt

er was niet veel vrije tijd

dus is mijn gedichtje niet lang

maar wees niet bang

je krijgt alles op papier

en dat met heel veel plezier.

 

Voor de mooie reis, dank u allemaal

en tot een volgende maal.

 

                                                          Bali

9 november 2006