Afscheid reis India

 

 

 

Beste vrienden allemaal,

 

ik heb een heel mooi verhaal

een verhaal over zestien mensen

met heel verschillende wensen

een verhaal over zestien personen

met heel verschillende dromen.

Maar op vrijdag 31 maart

trokken z’ allemaal dezelfde kaart.

Was dit dom of was dit wijs?

In elk geval ze gingen samen op reis.

Ziehier een kort verslag

van elke mooie dag

die ze samen mochten beleven

heerlijk leven, écht leven.

 

Het begon met een vertraging naar Frankfurt

Maar we zegden vrolijk foert

babbelden over koetjes en kalfjes

of drankjes en zalfjes

sleurden nog wat met valiezen

en namen dan toch de biezen

hop naar hotel Broadway.

Maar o wee o wee

wat een  getoeter en geclaxoneer

wat deden onze oren zeer!

En toch loopt alles snel en goed.

Het eten was vréselijk pikant

amaai, niet mijnen tand

brandend tot diep in mijn keel

echt een beetje teveel.

Maar het vele fruit zacht en zoet

maakte alles weer goed.

Wat ook soelaas bracht was bier

Kingfishbier van hier

beter dan Stella en minder duur.

O wat keek Paul toen zuur.

Nu ja bij 900 roepie

roep je niet direct joepie joepie.

We mochten eten met onze handen

zagen lijken verbranden

we vierden de verjaardag van José

dronken heel veel thee.

In een sjiek hotel vol glinster en goud

liep het pas goed fout.

Plots was  er vallend glas en bloed.

Dus naar het ziekenhuis met spoed.

Twee dagen gratis drinken en eten

om nooit te vergeten.

Ik werd behandeld als een koningin

met of tegen mijn zin.

Ook zeker weten

Sadish en zijn vissersdorp zullen we nooit vergeten.

Alle Tsunami-miserie zal verdwijnen

nieuwe stenen huizen zullen verschijnen.

Kijk op het strand staan boten te pronken

hoor je nu zware motoren ronken.

Tijd voor grote dromen

want het geld is aangekomen.

Zwemmen in de oceaan

heel plezant maar snel gedaan.

Plots in hoge waternood

snel terug veilig in de boot

Wat heeft ons het meest beroerd

onze diepste ziel ontroerd?

De weeskinderen van Delhi en Ranchi

De weeskinderen van Calcutta en Goa.

Wat we hoorden en zagen

blijft ons bij tot het einde der dagen.

Maar lieve adoptiekinderen, blijf onthouden

dat héél véél mensen héél véél van jullie houden.

Nieuwe inzichten werden opgedaan

het heeft ons hartje deugd gedaan

bij Zuster Madeleine en haar blinden en doven

God mogen hen allen loven.

Op het einde van de reis

luieren in het aards paradijs

vogels en vlinders kijken

leven zoals de rijken

alle soorten boten varen

op woelige en zachte baren

wandelen in een Indisch dorp

een lieve gids op kop.

Toen kwam de regen.

Viel dat tegen?

Och neen, donder en bliksem kregen w’er bij

wij als kinderen zo blij

samen, nondedju

onder moeders paraplu.

 

 

De reis is nu gedaan

ik heb hier lang genoeg gestaan.

En zoals het hoort

als laatst een dankwoord.

Voor jullie allemaal

maar toch heel speciaal

voor onze leider Mon

die altijd alles regelen kon.

Hij is een reisleider in hart en nieren

die alles deed om ons te plezieren

Hij toonde ons zelfs het paradijs.

Duizend maal dank voor deze reis.

Nu naar huis rap en snel.

Ik zeg u geen vaarwel

maar altijd welgekomen

in het huis van mijn dromen.

Geen hut of geen paleis

heel doodgewoon, met doodgewone spijs

niet pikant

wél plezant.

Dus tot een volgende keer

bij minder warm weer!

 

 

                                                                   Dehli

                                                                   16 april 2006