Afscheidsgedicht reis Cuba

 

 

 

En zo vertrokken we weer

sommigen voor de eerste keer

anderen voor de zoveelste maal

maar blij waren w’ allemaal.

Na  een dikke welkomstkus

doken we in de dubbeldekkerbus

hop naar Parijs

uitgelaten als kinderen op een schoolreis.

Maar o wee o wee

die grote bus viel niet mee

véél véél te hoog

dus met een grote boog

rijden rondom ons vertrekpunt

vaarwel onbereikbaar afstappunt.

Onze angst was ongegrond

na tien uur toch op Cubaanse grond.

De busjes kwamen algauw

eentje voor groen, eentje voor blauw.

De blauwe groep kreeg Johan

Eduardo werd onze man.

Een opwindende rit door de stad

met uitleg over dit en over dat

dan naar ons eerste hotel

prima, sjiek en wel.

Na een avondmaal tot en met

voor ’t eerst in een Cubaans bed.

Onze gids Eduardo was fenomenaal

spreekt eigenzinnig onze Vlaamse taal

doceert als een echte leraar

met antwoorden duidelijk en klaar

met of zonder microfoon

steeds op een humoristische toon.
Nu een korte greep uit ons avontuur

helaas van veel te korte duur.

Brachten een eregroet aan ‘t paard van strijder Maceo

bezochten een immens cementario

zagen hoe een varken wordt geslacht

en werden stil bij de aflossing van de wacht.

Gingen met de boot lekker eten

please handtas niet vergeten!

De volgende morgen zeventien jeeps op een rij

wij als tieners zo blij

crossen door berg en dal

eten, zwemmen bij een waterval

en in La Trova, ons eerst danscafé

sprongen we met Eduardo mee.

Wederom een eindje lopen

bij de slaventoren cadeautjes kopen.

We bewonderden de monumenten van Trinidad

de meest romantische stad

overal vele prachtige dingen

dan samen met de schoolkinderen zingen.

Zoals in de goeie ouwe tijd

eten zonder elektriciteit.

Nooit hadden we meer plezier

gingen zelfs op zwier

met och arme och arme

onze  fenomenaal jankende Carmen.

In gele trucks werden onze billen gemasseerd

hebben we alles over schokdempers geleerd.

We zagen katvissen vangen

gingen over een hangbrug hangen

rotsen beklimmen

de natuur beminnen.

We zijn in het allerzuiverste water gedoken

hebben de allerzuiverste lucht geroken.

Het graf van Ché was verboden terrein

dan maar wandelen op het grote plein

duizenden stoelen op een rij

keurig netjes zij aan zij.

Voor de Cubanen Fidel en Ché voor altijd

voor ons toeristen een overvolle maaltijd.

Met fietsen, vlaggen en bellen

door Havana snellen

Eddy Merckx vooraan

wat een leuke karavaan.

Samen met John Lennon op de bank

wééral aan den drank!

Zweten, blazen, hijgen

om een kindertekening te krijgen.

Dikke sigaren roken

oude boeken kopen.

Was de Tropicana-show

een beetje flets en flauw

de Havanclub –rum was straf en goed

het vakantieleven in Cuba zalig zoet.

Als rijke luis

even gluren in Hemingway’s huis.

Na de oude man en de zee

weer met de vele oldtimers mee.

Een ritje met kar en paard

was zeker het opstappen waard

en  de kaartjesknipper op de trein

die mag er zeker zijn.

Ieder nieuw orkest

deed zijn uiterste best

om ons zijn CD’s aan te smeren

ons de salsa aan te leren.

Na El Nicho en Cienfuegos kwam Santa Clara

dan Havana, etcetera etcetera

O, ja de ambassadrice, een intelligente vrouw

vergeten we niet gauw.

Beetje bij beetje werden we Cubaan

maar nu is het bijna gedaan.

Dank u EHSAL omdat ik mee mocht gaan

het heeft mij, het heeft ons deugd gedaan.

Vaarwel hotel

vaarwel Fidel.

Ché

neem ik mee

want mooi is zijn wens

geluk voor elke mens.

Hasta la victoria.

Siempre!

 

 

 

                                                                            

                                                                                                                                      Havana

13 november 2005