Tante Irène, vijftig jaar autorijden

 

 

 

 

 

Vandaag, op deze zonnige zondag

vieren wij met uitbundige vreugde en een lach

onze wonderbaarlijke tante Irène

want jazeker, die mag er zijn.

Goed of slecht weer,

ze is er iedere keer

steeds paraat

voor een goede daad.

Lang geleden de jongste zus

warm ingeduffeld met sjaal en wollen muts

nu de oudste tante

die weet van wanten.

Zeg nu zelf, 50 jaar rijden

langs dorpen, steden, weiden

zonder echte ongelukken

grote brokken of stukken.

Een geëmancipeerde vrouw

sterk, lief en trouw

flink gestudeerd

geletterd en geleerd

met honderden boeken

in alle kasten en hoeken.

Steeds blijgezind

ernstig én vrolijk als een kind.

Toch was niet alles rozengeur en maneschijn

kende zij ook leed en pijn

was er veel verdriet

om al wie haar verliet

vader, moeder, broers en zussen, haar man.

Daarom, als het even kan

laat ons nu stil zijn

denken aan hen die niet meer zijn.

Wees gerust, vanuit de hemel keken zij ons aan

Zegden ”feest maar, het leven moet voortgaan”.

 

Zo, we zijn dus weer te samen

het is nog lang niet uit en amen.

Mede dank zij ons aller tante Irène

is het leven goed en fijn.

Dit is wat wij allen zullen onthouden:

het leven is om van te houden

en heb je verdriet of pijn

denk aan het voorbeeld van tante Irène.

Elke dag opnieuw rijdt zij voort,

Vooruit, achteruit, geen nood

Tot God zegt: “Het is genoeg geweest,

kom bij me, hier is het altijd feest”.

 

 

Beste tante Irène

Dank voor alles wat jij ons hebt gegeven,

moge je nog lang en gelukkig leven!!

 

 

 

                                                                   Denderhoutem

4 april 2004